สำนวน "อย่าฟื้นฝอยหาตะเข็บ” ผู้เขียน อัจฉริยา สถิตวัฒน์
“อย่าฟื้นฝอยหาตะเข็บ” นิทานพื้นบ้านที่ใครหลายคนรู้จักกันดีนั่นก็คือ ไกรทองเป็นเรื่องเล่าที่สืบทอดกันมาช้านานภายหลังในรัชกาลที่ ๒ ได้ทรงพระราชนิพนธ์เป็นบทละคร โดยมีบทกลอนตอนหนึ่งกล่าวว่า “ จะมาขืนฟื้นฝอยหาตะเข็บ หยิกเล็บจะเจ็บเนื้อหรือหาไม่ เมื่อกินอยู่ที่ลับแล้วเป็นไร จะมาไขกลางแจ้งให้แพร่งพราย ” จากบทกลอนข้างต้นจะเห็นว่ามีการใช้สำนวน “ อย่าฟื้นฝอยหาตะเข็บ ” นี้ เป็นสำนวนที่เก่าแก่และมีที่มาซับซ้อน ปัจจุบันเรามักจะนำมาใช้กันบ่อย บางคนจะใช้ว่า “อย่ารื้อฟื้นหาตะเข็บ” กลายเป็นการแปลความหมายว่าการหาตะเข็บเสื้อผ้า ซึ่งผิดจุดประสงค์ของคนโบราณ คำว่า “ ตะเข็บ ” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงตะเข็บเสื้อผ้าและ ไม่ได้หมายถึง ตะเข็บ สัตว์จำพวกพวกเดียวกับตะขาบ แต่เรียกแยกเพราะมีขนาดเล็ก ยาวตํ่ากว่า ๕-๖ เซนติเมตรลงไป ลําตัวเล็ก มีจำนวนปล้อง ๓๑-๑๗๓ ปล้องแต่ละปล้องมีขา ๑ คู่ และขายาวกว่าปล้องลําตัวมาก ...
